TRENING EKSCENTRYCZNY.

Nazwa wywodzi się od rodzaju pracy mięśniowej. Wyróżniamy trzy rodzaje pracy mięśniowej. Praca izometryczna ( mięśnie w napięciu bez zmiany długości ).

Praca koncentryczna ( pracujący mięsień zbliża swe przyczepy, skraca się )

Oraz tytułowa praca ekscentryczna, podczas której pracujący mięsień ulega wydłużeniu. Praca ta zwana jest również fazą negatywną.

Przykładem pracy ekscentrycznej w odniesieniu do ścięgna Achillesa ( w związku z tym do całego mięśnia trójgłowego łydki ) jest faza lądowania podczas biegu. W początkowym kontakcie śródstopia z podłożem dochodzi do kontrolowanego hamowania ruchu przez mięsień trójgłowy łydki. Właśnie poprzez pracę ekscentryczną , mięsień wraz ze ścięgnem wydłuża się, amortyzując uderzenie stopy o podłoże.

Siły jakie wówczas oddziałują na ścięgno są bardzo duże i w przybliżeniu wynoszą od 2 do 2,5 ciężaru ciała.

Odpowiednia siła, kierunek i elastyczność łydki są zatem niezbędne żeby nie doszło do kontuzji w obrębie ścięgna Achillesa. Niezbędny do tego celu jest odpowiedni trening ekscentryczny.

Trening ekscentryczny wywodzi się z neurologicznych metod rehabilitacyjnych, i został zaadaptowany do sportu.

Ciekawostka: Do rehabilitacji ścięgna Achillesa, trening ekscentryczny trafił przypadkowo za sprawą Szwedzkiego ortopedy dr Hakana Andersona. Ortopeda ten , cierpiał na przewlekłe bóle ścięgna Achillesa. Nie mógł jednak wyprosić u swoich kolegów po fachu aby dokonali oni operacji, tego ścięgna. Badania obrazowe nie wykazywał na tyle dużych zmian by zakwalifikować jego przypadek do operacji. Postanowił zatem dr Anderson, że „ zepsuje” swojego Achillesa do końca. Zaczął wykonywać codziennie wspięcia na palce na schodku. Ku jego zdziwieniu zamiast „ popsuć „ się do końca , Achilles przestał boleć. Jak potwierdziły późniejsze badania,  ten nieświadomie wykonywany trening ekscentryczny, wpłynął korzystnie na przebudowę włókien i uelastycznienie ścięgna Achillesa. Do dziś w rehabilitacji ścięgna Achillesa stosowany jest tzw. protokół Andersona.

Trening ekscentryczny wzmacnia mięśnie i poprawia elastyczność tkanki łącznej ( ścięgna, powięzi ) . Funkcjonalnie poprawia kontrolę wyhamowywania ruchu. W powyższym przypadku. dotyczy to fazy amortyzacji podczas lądowania stopą na podłoże.

Metodyka:

stosujemy zasady progresji.

-Zaczynamy w wolnym tempie w łatwiejszych pozycjach np. wspięcie na palce obunóż ze wspomaganiem taśmą.

-Zwiększamy obciążenie poprzez zmianę pozycji wyjściowej oraz szybkości wykonywania ćwiczenia

-Przechodzimy do ćwiczeń dynamicznych w funkcjonalnych pozycjach

Ćwiczenia wykonujemy bezboleśnie

Podczas ćwiczeń dynamicznych skupiamy się na całym ciele, utrzymując poprawną sylwetkę i technikę.